Upadek Ikara

Fandom: mity greckie - mit o Dedalu i Ikarze

Główny bohater: Ikar

Bohaterowie poboczni: Dedal, bogowie greccy

Liczba wyrazów: 211
Data powstania: 30.12.2013

Problem upadku Ikara - czy to rzeczywiście upadek?

Ikar tonie, bo wzbija się za wysoko. Ikar tonie, bo przecenia swoje możliwości. Ikar tonie, bo nie brak mu śmiałości, która go pokonuje.

[Leć, Ikarze, wznoś się pod niebiosa, jak najwyżej.]

Ikar upada, chociaż ma skrzydła, które powinny go utrzymać. Ikar upada, bo chciał być za blisko słońca, które nikomu nie pozwala się ze sobą spoufalać i zobaczyć twarzy. Ikar upada, bo chce zrobić coś więcej.

[Giń, Ikarze, nie można zrobić wyjątku i pozwolić ci przeżyć.]

Ikar musi zginąć, bo takie są prawa natury. Ikar musi zginąć, bo nikomu nie wolno wzbijać się za wysoko. 

Ikar musi zginąć, bo zakazany owoc pociąga najmocniej i karze najsilniej.

[Kosztuj, Ikarze, smakuj, póki możesz, bo zaraz zostanie ci to odebranie.]

Zostaje tylko Dedal, którego ojcowska miłość nie wystarcza, by ocalić syna.

[Kochaj, Dedalu, kochaj, bo piękna jest miłość, ale i tak nic ci ona nie da.]

Zostaje tylko morze, które zamyka się po spadającym śmiałku (który nic, nic złego nie zrobił) i słońce, które stało się przyczyną upadku.

Słońce nie niszczy kleju łączącego pierze, nie sprawia, że ikarowe skrzydła stają się bezużyteczne.

Słońce pali Ikara, który płonie z uśmiechem na ustach, z rozpostartymi ramionami i świadomością, że właśnie ginie.

Ikar upada, ale upadek go nie zabija.

Ikar upada już martwy, już ranny, już spękany.